بالاستصحاب . و همچنين نظير اين است از راهى مسافرى كه قصد اقامه نمود به نيت اقامه شروع در نماز ظهر مثلا نمود به نيت اتمام ، در ركعت أولي يا در ركعت ثانيه رأى او منحرف شد از اقامه ، در اين صورت عدول از اتمام به قصر در حق او متعين است . و همچنين هرگاه به نيت قصر شروع در نماز نمود ، در ركعت أولي يا ركعت ثانيه جازم شد به اين كه ده روز فصاعدا در آنجا خواهد ماند ، در اين صورت لازم است كه عدول از قصر به اتمام نمايد ، نماز او در هر دو صورت صحيح است ، يا آن كه در اول منوى او نماز تمام بود نه قصر و در ثانى منوى او نماز قصر بود نه تمام ، نيت اتمام در اثناى نماز شده بعد از نيت اقامه عشرهء ايام در اثناى نماز . مبحث چهارم در بيان جزئيت بسم اللَّه الرحمن الرحيم است بدان كه خلافى ما بين علماى شيعه نيست در اين كه بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم جزء سورهء فاتحة الكتاب است ، بلكه آيه‌اى از آيات آن است ، و خلاف ما بين علماى عامه است ، اگر چه اكثر علماى عامه موافقت كرده‌اند با علماى شيعه در اين باب ، لكن حكايت كرده‌اند از جماعتى از فقهاى حنفيه كه قائل شده‌اند به اين كه بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم جزء از هيچ سوره از سور قرانيه نيست ، مگر سورهء نمل في قوله تعالى * ( « إِنَّه مِنْ سُلَيْمانَ وَإِنَّه بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » ) * در آنجا بعض آيه از آن سوره است ، به خلاف بسم اللَّه در أوائل سوره كه جزء هيچ سوره